تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 143

در پى اين احساس ، مسخ شدگان و جيره خواران حكومت ، دست به كار شده و براى نشان دادن ميزان سرسپردگى خويش به طاغوت زمان و نيز حفظ مقام و موقعيّت خود در مدينه ، از امام عليه السلام نزد متوكّل سعايت كردند و از او خواستند هر چه سريعتر نسبت به آن حضرت تصميم بگيرد و او را از مدينه تبعيد كند . از گفته مسعودى بر مىآيد كه گزارشگران و سعايت‌كنندگان ، افراد زيادى بودند . وى پس از نقل گزارش « بُرَيْحَه » به متوكّل مىافزايد : « نامه‌هاى ديگرى نيز قريب به مضمون نامه بريحه براى متوكّل مىافزايد : « نامه‌هاى ديگرى نيز قريب به مضمون نامه بريحه براى متوكّل فرستاده شد . » « 1 » علاوه بر اينكه در منابع تاريخى از دو فرد مختلف با دو عنوان به عنوان گزارشگر نام برده شده است . « 2 » مسعودى و ديگرذان نوشته‌اند : « بُرَيْحهء » عباسى ؛ متصدى امر نماز در مكّه و مدينه ، طى نامه‌اى به متوكّل نوشت : اگر تو را به حرمين ( مكّه و مدينه ) نيازى هست ، على بن محمّد را از اين دو شهر اخراج كن ؛ زيرا او مردم را بسوى خود خوانده است و گروه زيادى دعوتش را پذيرفته‌اند . « 3 » بنابر نقل شيخ مفيد « عبداللَّه بن محمّد » كه از سوى حكومت براى اقامهء نماز و امور نظامى مدينه تعيين شده بود ، ضمن اذيّت و آزار امام هادى عليه السلام ، از آن حضرت نزد متوكّل بدگويى و سعايت كرد . « 4 » شيخ مفيد به محتواى سعايت اشاره‌اى نكرده است . در بعضى منابع ، محتوا و محورهاى سخن چينى وى موارد زير ذكر شده است :