يكى از اوصاف ائمّه ( ع ) در روايات ، « مُحَدَّثْ » بيان شده و « محدث » به كسى كه سخن فرشته را مىشنود ولى او را نمىبيند تفسير شده است . زراره از امام باقر ( ع ) دربارهء منزلت « امام » پرسيد . فرمود : « يَسْمَعُ الصَّوْتَ وَ لا يَرى وَ لا يُعايِنُ الْمَلَكَ » . « 1 » امام ، صدا ( ى فرشته ) را مىشنود ولى او را ( در بيدارى ) نمىبيند . امام رضا ( ع ) در اين باره مىفرمايد : « الْأَئِمَّةُ عُلَماءٌ صادِقُونَ مُفَهَّمُونَ مُحَدَّثُونَ » . « 2 » ائمه ( ع ) دانشمندان ، راستگويان ، فهميدگان ( و الهام گيرندگان ) و محدّثان رو دريابندگان حديث از غيب ) اند . اين گونه بيانات ، بر ارتباط آن بزرگواران با عالم غيب و تغذيه علمى از سرچشمهء وحى ، صراحت دارد .

در روايات بر دو مطلب تصريح شده است . نخست اينكه ائمه عليهم السّلام بعضى از بعضى ديگر ، علم را به‌ارث مىبرند « 3 » ، و ديگر آنكه امامان ( ع ) ، وارث علوم رسول خدا ( ص ) و همهء پيامبران و اوصياى پيشين هستند . « 4 » بخش عظيمى از روايات ائمه از جمله امام رضا ( ع ) را رواياتى تشكيل مىدهد كه از رسول خدا ( ص ) يا امامان پيشين ( ع ) نقل كرده‌اند . به عنوان نمونه جابربن يزيد جعفى