امام صادق ( ع ) بدى افراد را با چشم پوشى و گذشت و حتّى احسان و نيكى پاسخ مىداد . دشمنان خاندان رسالت ، و حتى در بعضى موارد ، دوستان و خويشان نادان ، به امام ( ع ) جسارت كرده با تندى و كينه توزى با وى رو به رو مىشدند . ولى امام ( ع ) به جاى مقابله به مثل ، به نماز مىايستاد و پس از نماز براى آنان دعا مىكرد و از خداوند مىخواست آن شخص را در برابر عمل ناروايش مؤاخذه نكند و او را به سبب ستمى كه در حقّ امام ( ع ) رواداشته اشت ، گرفتار نسازد . « 2 » روزى امام ( ع ) خدمتكار خود را به دنبال كارى فرستاد . ولى او دير كرد . امام چون چنين ديد ، به دنبال او رفت ، او را ديد كه در گوشه‌اى به خواب رفته است . بر بالين او نشست و به باد زدنش مشغول شد و چون بيدار شد فرمود : فلانى ! به خدا سوگند ، اين حقّ تو نيست كه هم شب بخوابى و هم روز ، شب براى تو باشد و روز براى ما . « 3 » و نيز نقل شده است كه امام ( ع ) خانواده خود را از رفتن به پشت بام نهى كرده بود . روزى وارد خانه شد ، ديد يكى از كنيزانش كه مربّى فرزندانش نيز بود ، در حالى كه بچه‌اى را در بغل دارد از نردبان بالا مىرود . تا چشم كنيز به امام افتاد ، از نافرمانى كه كرده بود بر خود لرزيد و كودك از آغوشش بر زمين افتاد و مرد .