الف - نيايش و ارتباط با خدا امام صادق عليه السلام به نقل از پدرانش دربارهء عبادت امام حسن ( ع ) مىفرمايد : حسن بن على بن ابىطالب ( ع ) عابدترين ، زاهدترين و برترين مردم زمان خود بود . وى پياده و چه بسا با پاى برهنه ( به زيارت خانهء خدا مىرفت و ) حجّ مىگزارد و هرگاه مرگ و قبر و محشر و عبور از صراط را به ياد مىآورد مىگريست ، و هرگاه به ياد ايستادن به پاى حساب مىافتاد آن چنان شيون مىكرد كه بيهوش مىشد و چون به نماز مىايستاد و خود را در پيشگاه پروردگارش مىديد ، اندامش به لرزه مىافتاد . و چون بهشت و جهنم را ياد مىكرد همچون مجروح در حال احتضار ، برخود مىپيچيد . از خداوند بهشت را مىخواست و از جهنّم به دو پناه مىبرد . . . و در تمامى حالات به ياد خدا بود . « 1 » امام ( ع ) 25 بار با كيفيّت ياد شده حج گزارد . « 2 » حضرتش نه تنها به هنگام نماز دگرگون مىشد بلكه به هنگام وضو نيز چنين حالتى پيدا مىكرد . ابن شهر آشوب به نقل از « روضةالواعظين » مىنويسد : حسن بن على ( ع ) به هنگام وضو مفاصلش به لرزه مىافتاد و رنگش به زردى مىگراييد . در اين مورد از آن حضرت سؤال شد . فرمود : حَقٌّ عَلى كُلِّ مَنْ وَقَفَ بَيْنَ يَدَىْ رَبِّ الْعَرْشِ أَنْ يَصْفَرَّلَوْنُهُ وَ تَرْتَعِدَ مَفاصِلُهُ . « 3 » سزاوار است هر كس كه در پيشگاه پروردگارش قرار مىگيرد ، رنگش زرد شود و لرزه بر اندامش افتد .