در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 99

وى در همهء زمينه‌ها برخوردى مؤدّبانه و مهربانانه داشت . او از على ( ع ) با كنيهء « ابوالحسن » ياد مىكرد و خطاب به او مىگفت : رُوحى لِرُحِكَ الْفِداء وَ نَفسى لِنَفْسِكَ الْفِداء يا ابَالْحَسَنِ روح و جانم فداى تو باد اى ابوالحسن ! « 1 » او هرگز بر خلاف خواستهء على ( ع ) گام بر نداشت و همواره مطيع او بود . آنجا كه على ( ع ) به اصرار شيخين از او خواست تا اجازه دهد آن دو به عيادت او بيايند ، به رغم ناخشنودى از ايشان گفت : الْبَيْتُ بَيْتُكَ و الْحُرَّةُ زَوْجَتُكَ « 2 » خانه خانهء تو است و زن نيز همسر و در اختيار تو . زهرا ( س ) مشكلات زندگى را تحمل و آنها را از على ( ع ) پنهان مىكرد تا او را نيازارد . او هرگز از على ( ع ) چيزى نخواست كه نكند قدرت بر تهيهء آن نداشته باشد و خود مىفرمود : « من از خدا شرم دارم كه به تو چيزى را كه قدرتش را ندارى تحميل كنم . » « 3 » خلاصه ، حضرت فاطمه ( س ) در طول مدت زندگى با اميرمؤمنان ( ع ) ، هرگز حريم آن حضرت را ناديده نگرفت و در تكريم شخصيت آن بزرگوار كوتاهى نكرد تا جايى كه حضرت على ( ع ) در اين باره فرمود : فَوَ اللَّهِ ما اغْضَبْتُها . . . وَ لا اغْضَبَتْنى وَ لا عَصَتْ لى امْراً . « 4 »