سرگذشت مسيحيّت ، تاريخ ديانتى است كه از عقيدهء به تجّسم الهى در جسد شارع وباني آن ، ناشى شده است . آيين مسيحيّت ، كه دين عيسى وكيش نصارا نيز خوانده مىشود به نظر برخى از پژوهشگران ، شاهكار يهوديّت وأوج قلّهء كمال آن به حساب مىآيد ؛ ونشر ورواج آن را پيروزى نهايى پيامبران بني إسرائيل ومبلّغان راستين « تورات » وحاصل كوشش‌هاى مخلصانهء آنان تلقّى مىكنند . گرچه اين طرز تلقّى ، اصالت تعليم ونقش شخصيّت بنيانگذار اين آيين را به قدر كافى مورد توجّه قرار نداده وكم‌رنگ جلوه ميدهد ، ولى حدّاقل ارتباط أصل تعليم وباني آن را با محيط عصر پيدايش آن ، مسلّم مىگرداند . از اين رو ، ترديد افراطآميز برخى ديگر از أهل تحقيق را در پذيرش وجود تاريخي بنيانگذار آيين مسيحيّت ، عيسى مسيح ( ع ) ناموجّه مىگرداند ، وروشن مىسازد كه محيط وعصر پيدايش آيين مزبور در فلسطين ، مقارن با عصر استيلاى روميان ، به نحو آشكارى ظهور اين تعليم ووجود باني آن را مسلّم مىكند . « 1 » با بيان اين مقدّمهء كوتاه ، به شرح وتبيين پيشينهء آيين مسيحيّت مىپردازيم .