بر اساسى نظريه سوّم‌كه مورد تأييد اسلام است ، جامعه وجود حقيقى داشته و بناچار ، قوانين و سنن مخصوص به خود دارد كه مستقل از افراد و اجزا خود است . اسلام به وجود اين قوانين و سنتها معتقد است و آيات و روايات متعددى در اين زمينه وجود دارد . علاوه بر آن دلايل عقلى و تجربى نيز وجود قانون خاصى براى زندگى اجتماعى را تأييد مىكند . واژهء خاصى كه در متون اسلامى براى قانونمندى جامعه و تاريخ به كار مىرود « سنت » است . « 1 » قرآن كريم براى بسيارى از اقوام و ملتها ، سرنوشت مشترك بر شمرده و داشتن سر نوشت مشترك يعنى سنت داشتن جامعه و اعتلاها و انحطاطها را نتايج قطعى رفتارهاى مشخصى دانسته كه درجامعه به وقوع مىپيوندد ، اين نظم و رابطهء منطقى ، همان وجود سنتهاست . « 2 » برخى از سنتهايى كه در قرآن از آنها به اهميّت ياد شده عبارتنداز : سنت ظهور و سقوط امّتها ، سنت ارسال رسل ، سنت هدايت و اضلال ، سنت پيروزى حق بر باطل ، سنت مجازات ، سنت امتحان و ابتلا ، سنت مهلت دادن و سنت عبرت آموزى .