قرآن مجيد ، دو عنصر را در توليد و كسب معاش ، عامل اصلى مىداند : يكى طبيعت و ديگرى نيروى انسانى - اعم از فكرى و فيزيكى - از طرف ديگر ، خداوند منابع فراوانى را در بستر طبيعت قرار داده و بهره‌گيرى مردم از آنها را مجاز شمرده است . واژه‌ها و تعبيرات دقيقى كه در اين مورد به كار رفته ، گوياى اين واقعيت است و دقّت در يكايك آنها مىتواند ما را بيش از پيش به ارزش كار و تلاش در جهت توسعهء اقتصادى و گسترش ابعاد زندگى مادّى واقف سازد ؛ از جمله : كسب ، « 1 » عمل ، « 2 » سعى ، « 3 » مشى ( راه رفتن در روى زمين ) ، « 4 » عمران و آبادانى زمين ، « 5 » دريافت اجرت در برابر كار ، « 6 » ابتغاء و انتشار ( روزى جستن و پراكنده شدن در روى زمين ) « 7 » و . . . اين تعبيرات نشان مىدهد كه قرآن چه اندازه به مسائل اقتصادى و زندگى مادى مردم اهميّت مىدهد و آنها را به كوشش پيگير و كسب روزى ترغيب مىكند ؛ حتى آن را همرديف جهاد قرار مىدهد و مىفرمايد :