محبوب مىگردد . حضرت على عليه السلام در اين باره فرمود : « انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ يُحِبُّ الُمحْتَرِفَ الامينَ » « 1 » خداوند متعال صاحب حرفهء امين را دوست دارد .

حيات اقتصادى و تأمين موادّغذايى يك كشور وابسته به كشاورزى آن است . از اين‌رو ، خداوند مردم را به احياى زمين فرا مىخواند و كشت و فلاحت را از آيات خويش مىداند و خود را احياگر زمين معرفى مىكند : « وَآيَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبّاً فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ » « 2 » و نشانه‌اى براى آنها ( اين است كه ) زمين مرده را زنده كرديم و از آن ، دانه‌اى كه مىخورند بيرون آورديم . خداوند در اين آيه ، احياى زمين و كشت حبوبات را كه به وسيلهء كشاورز انجام مىگيرد ، به خودش نسبت مىدهد ؛ زيرا خدا منشأ حيات است و كشاورز وسيله‌اى بيش نيست . اين معنا در سورهء واقعه با صراحت بيشترى آمده است : « أَفَرَأَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ * ءَأَنتُمْ تَزرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ » « 3 » آيا چيزى را كه مىكاريد ، ديده‌ايد ؟ آيا شما آن را مىرويانيد يا ما رويانده‌ايم ؟ يعنى شيار كردن و آماده سازى زمين و بذرافشانى و . . . به عهدهء كشاورز است ، ولى كار اصلى كه همان رويانيدن ، پروراندن ، به صورت دانه‌هاى مفيد درآوردن و نيز تأمين آب ، هوا و ديگر عوامل رشد آنها بر عهدهء خداست . قرآن با اين بيان به مردم مىآموزد كه به اميد خدا كشت كنند و خير و بركت آن را از خدا بخواهند و مأيوس و نااميد نگردند و با دلگرمى و توكل به كشت و كار بپردازند . شايد به همين جهت لازم است كه توكل كشاورزان ، بيشتر و قوىتر از ديگر كسان