حبيب بن مظاهر ، از قبيلهء بنى اسد و از بزرگان كوفه محسوب مىشد . او از نظر كمالات نفسانى و موقعيت اجتماعى افضل شهداى ( غير بنىهاشم ) كربلا بود . حبيب از اصحاب پيامبر ( ص ) و حافظ قرآن و از حاملان علوم علوى و از مجاهدان تمامى جنگ‌هاى اميرالمؤمنين ( ع ) و از اصحاب خاص آن حضرت بوده است . « 1 » حبيب در قبيله خود شخص با نفوذى بود . او قبل از روز عاشورا به قبيله بنىاسد رفت ، و از آنان دعوت كرد فرزند پيامبر ( ص ) را يارى نمايند . و موفّق شد نود نفر از آنان را به همراه خود به سوى كربلا حركت دهد . وقتى « عمر بن سعد » از اين موضوع مطلّع گرديد چهار صد نفر براى جلوگيرى از آنان مأمور كرد . بين آنها جنگ سختى به وقوع پيوست و مردان بنى اسد شبانه از خوف شبيخون ، به قبيله خود بازگشتند . « 2 » براى شناخت حبيب از نظر ايمان به هدف و ولايت اهل‌بيت ( ع ) ، كافى است جملاتى را كه خطاب به كوفيان بيان كرده است مرور كنيم . او هنگام عزيمت به ميدان نبرد چنين گفت : هان اى مردم ! به خدا سوگند در روز حساب نزد خدا ، بد قومى خواهند بود آنان كه فرزندان پيامبر خود و خويشان و اهل بيت او و مردان خداپرست اين شهر را كه در سحرها به عبادت برخاسته و بسيار به ياد خدا بوده‌اند ، به شهادت برسانند . « 3 » و در رجزهايىكه مىخواند نيز اين معنا ، كاملًا ظاهربود . او با حمله به‌دشمن چنين مىخواند : منم حبيب بن مظاهر ، سوارى جنگى در وقتى كه جنگ شعله مىكشد ! شما در عدد زيادتر هستيد ، ولى حق عالى و ظاهر با ماست . شما در وفاى به پيمان ، حيله‌گر و غدّار هستيد ولى ما باوفا و بردباريم . حق با ما بوده و تواناتر از شما هستيم و دليل ما بسيار روشن است . « 4 »