پس از هاشم ، « عبدالمطلب » « 1 » برجسته‌ترين فرزندش رياست قريش را عهده‌دار شد . يعقوبى مىنويسد : عبدالمطلب در آن روز سرور قريش بود و رقيبى نداشت ، چه خدا بزرگوارى او را به احدى نداده و از چاه زمزم ( در مكّه ) و ذوالهَرْم ( در طائف ) سيرابش كرده بود ؛ قريش او را در اموال خود داورى دادند ، و در قحطى به مردم خوراك داد تا آنجا كه پرندگان و ددان كوهستان نيز از آن بهره‌مند گشتند . « 2 » « عبدالمطلب » همان شخصيت بزرگوارى بود كه پس از حمله « ابرهه » به مكّه در شهر ماند و در كنار خانه خدا مشغول مناجات گرديد و خداوند متعال اصحاب فيل را ( چنان كه در قرآن كريم حكايت آن آمده است ) به‌وسيله پرندگانى در هم كوبيد و نابود ساخت . قريش بى آنكه چيزى از دست بدهند ، به سلامتى به مكّه بازگشتند و بيش از پيش به بزرگوارى عبدالمطلب پى بردند تا جايى كه گفتند : عبدالمطلب ابراهيم دوم است . « 3 » براى پى بردن به ايمان عبدالمطلب ، تنها سخن وى در مقابل ابرهه كفايت مىكند ؛ او به ابرهه گفت : من راجع به مال خود با تو سخن مىگويم ، خانه ( خدا ) را هم صاحبى است كه اگر بخواهد آن را حمايت مىكند . « 4 » « ابن اثير » مىنويسد : عبدالمطلب نخستين كسى بود كه در كوه « حراء » به اعتكاف پرداخت و چون ماه رمضان مىرسيد ، به كوه « حراء » مىرفت و در تمام ماه بينوايان را طعام مىكرد و در صد و بيست سالگى وفات يافت . « 5 »