معاويه هنگامى كه « حجر بن عدى » و يارانش را به شهادت رساند ، از روى افتخار و غرور خبر آن را براى امام حسين ( ع ) چنين گزارش كرد : اى ابوعبدالله ! دانستى كه ما شيعيان پدرت را كشتيم ، پس آنها را حنوط كرديم و كفن پوشانديم و بر آنان نماز خوانديم و دفنشان كرديم . امام حسين ( ع ) در جواب فرمود : به پروردگار كعبه قسم اگر ما شيعيان تو را بكشيم آنان را نه كفن كنيم و نه حنوط و نه برايشان نماز بخوانيم و نه دفنشان كنيم . « 1 » پاسخ امام ( ع ) بيانگر اين است كه نه تنها براى حكومت معاويه هيچ‌گونه ارزشى قائل نبود ، بلكه او و عُمّالش را مسلمان نمىدانست . اگر امام حسين ( ع ) با يزيد دست بيعت مىداد ، يزيدى كه فاسقِ متجاهر بود و مقام ارزشمند و بزرگ خلافت اسلامى را تا هم‌نشينى زنان آوازه خوان و فاجر پايين آورده و در مجالس حكومتى حلقه‌هاى شراب خوارى و ميگسارى ايجاد كرده بود در واقع تأييد وضعيت موجود و نشانهء رضايتش تلقّى مىشد . امّا امام حسين ( ع ) به شايستگى وظيفه الهى خودش را درك كرد ، و از هيچ چيز براى بيدار كردن امّت اسلامى و مبارزه با سطلنت موروثى و سراپا فساد يزيد دريغ نكرد .