ترجيح ديگران بر خود و بخشش به‌خاطر رضاى خدا را ايثار گويند . « 1 » اسلام علاوه بر اينكه ظلم به ديگران را قبيح شمرد ، و رعايت حقوق آنها را واجب دانست ، به ايثار و فداكارى نيز توصيه كرد ، كارهايى كه نفع خود و نزديكان در او نباشد ؛ كارهايى كه منفعت ديگران در آن لحاظ شده باشد و براى رضاى خدا انجام گيرد . خداوند متعال انصار مدينه را به خاطر پناه دادن مهاجرين و تأمين زندگى آنها مورد ستايش قرار داد : « وَ يُؤْثِرُونَ عَلى انْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ . . . وَ اولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُون » « 2 » آنان‌كه غير را بر خود ترجيح مىدهند . . . اينان رستگارانند . و در تجليل از ايثار امام على عليه السلام در ليلةالمبيت فرمود : « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ » « 3 » ؛ برخى از مردم جان خود را به خاطر خشنودى خدا مىفروشند . و درباره ايثار حضرت على عليه السلام و اهل بيتش فرمود : « انَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً » « 4 » و مينوى جاودان را ، پاداش ارزنده‌اى دانست كه به ايثاركنندگان جان و مال داده مىشود : « انَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنينَ انْفُسَهُمْ وَ امْوالَهُمْ بِانَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ » « 5 » ؛ خداوند متعال جان‌ها و اموال مؤمنان را خريدارى كرده ، كه ( در برابرش ) بهشت براى آنان باشد .