زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 127

گرفتند كه به هيچ وجه شايستگى آن امر را نداشتند . امام على عليه السلام در انتقاد خود از امّت اسلامى به اين حقيقت تصريح مىكند و مىفرمايد : « اى امّت سرگردان ، بعد از پيامبر خود ، اگر آن كسى كه خدا مقدّم داشته است ، مقدّم مىداشتيد و حكومت و ولايت را آن چنان كه خدا مقرّر فرموده بود رعايت مىكرديد ، يك دوست خدا درمانده نمىگرديد و دو نفر در علم احكام اختلاف پيدا نمىكردند و در امر خداوند در هيچ چيز ، امّت دچار نزاع نمىگشت . آگاه باشيد علم كتاب خداوند نزد ماست ، پس بچشيد كيفر خود را كه درباره آن تقصير كرديد و در آنچه دست‌هايتان پيشاپيش آماده كرده است ! » « 1 » همچنين مهيار ديلمى مىگويد : « روز سقيفه بار خيانت بر دوش كشيدند ، بارى كه عظمت كوه‌ها در برابر آن ناچيز است . و روز دگر باز آمدند كه بار از دوش بنهند ، امّا خطا قابل جبران نبود . » « 2 » به‌هر حال آنچه مسلّم است اين است كه جريان سقيفه بنىساعده مهمترين عاملِ بوجود آورنده حادثه خونين عاشورا است . و به‌عنوان ريشه انحرافات و بدعتها بايد مورد بحث و بررسى قرار گيرد .