بلكه از روايات استفاده مىشود كه زود از دعا دست برداشتن و نوميد شدن حزازت و منقصت دارد و مكروه است .
از حضرت صادق عليه السّلام روايت است كه ، قال :
إنَّ العَبدَ إذا عَجَّلَ فَقامَ لِحاجَتِهِ يَقُولُ اللهُ تَبارَكَ و تَعالَى : أ ما يَعلَمُ عَبدِى أنِّى أنا اللهُ الَّذِى أقضِى الحَوائِجَ ! [ 1 ]
و همچنين أبوبصير از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه ، قال :
لا يَزالُ المُؤمِنُ بِخَيرٍ و رَجاءٍ رَحمَة مِنَ اللهِ عَزَّوَجَلَّ ما لَم يَستَعجِل ، فَيَقنَطَ و يَترُكَ الدُّعاءَ . قُلتُ لَهُ : كَيفَ يَستَعجِلُ ؟ قالَ : يَقُولُ : قَد دَعَوتُ مُنذُ كَذا و كَذا و ما أرَى الإجابَة . [ 2 ]
شايد يك علّت اصرار بر دعا همان تقويت جنبهء يقين باشد ؛ چون در هر مرتبه كه انسان دعا مىكند ، روحى به او دميده مىشود و نشاطى الهى پيدا مىكند
هامش
1 - همان مصدر ، ص 474 : [ بنده زمانى كه عجله كند براى درخواستش از پروردگار ، خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد : آيا بندهء من نمىداند كه من آن خدائى هستم كه حوائج را به انجام مىرسانم ؟ مترجم ]
2 - همان مصدر ، ص 490 : [ پيوسته مؤمن در خير و اميد به رحمت خدا بسر مىبرد تا مادامى كه عجله نكند و نااميد از اجابت دعا نشود و دعا را ترك نكند . عرض كردم : چگونه عجله مىكند ؟ حضرت فرمودند : با خود مىگويد : مدّتى است كه دعا مىكنم امّا اجابت نمىشود . مترجم ]