است . مساجد خانههاى خداست ؛ كسى كه بسوى مساجد بشتابد بسوى خدا شتافته است و قصد خدا را كرده است . و نمازگزار مادامى كه در نماز است ، پس او بين دو دست خدا ايستاده است . چون براى خداى تعالى بُقاعى است در آسمانهايش ، پس كسى كه در نماز عروج كند به يكى از آن بقاع ، عروج به سوى خدا نموده است . آيا نمىشنوى كه خداى عزّوجلّ و علا مىگويد : تَعْرُجُ الْمَلائِكَة وَ الرُّوحُ إِلَيْه [ 1 ] و در قصّهء عيسى بن مريم عليه السّلام مىگويد : بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْه [ 2 ] و نيز مىگويد : إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُه [ 3 ] ؟ [ 4 ]
حديثى دربارهء آيهء شريفه : إنّ الصّلوة كَانَت عَلَى المُؤمِنينَ كِتابًا مَوقوتًا
و در كتاب « من لا يحضره الفقيه » روايت مىكند كه زراره و فضيل مىگويند :
قُلنا لأبِىجَعفَرٍ عليه السّلام : أ رَأيتَ قَولَ اللهِ عَزَّوَجَلَّ : إِنَّ الصَّلاة كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنينَ كِتاباً مَوْقُوتا قَالَ : مقصود فرض است يعنى وجوب ولَيسَ يَعنِى وَقتَ فَوتِها ؛ أن جازَ ذَلِكَ الوَقتُ ثُمَّ صَلّاها لَم تَكُنْ صَلاة مُؤَدّاة . و لَو كانَ ذَلِكَ كَذَلِكَ لَهَلَكَ سُلَيمانُ بنُ داوُدَ عَلَيهِ السَّلامُ حِينَ صَلّاها بِغَيرِ وَقتِها و لَكِنَّهُ مَتَى ما ذَكَرَها صَلّاها . [ 5 ]
هامش
[ 1 ] سوره المعارج ( 70 ) صدر آيه 4 : [ فرشتگان و روح به سوى او بالا مىروند . ]
[ 2 ] سوره النّساء ( 4 ) صدر آيه 158 : [ بلكه خدا او را به سوى خود بالا برد . ]
[ 3 ] سوره فاطر ( 35 ) قسمتى از آيه 10 : [ كلمهء پاك و پاكيزه به سوى خداوند بالا مىرود و عمل صالح آن را بالا مىبرد . ]
[ 4 ] من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 198 .
[ 5 ] - همان مصدر ، ص 202 : [ زراره و فضيل مىگويند : به امام باقر عليه السّلام عرض كرديم : منظور از اين آيه شريفه چيست ؟ فرمود : منظور وجوب است و مقصود زمان فوت نماز نيست كه اگر از وقتش بگذرد ديگر نماز صحيح و منطبق با دستور الهى نباشد ، و اگر منظور از موقوتاً تعيين وقت نماز باشد مىبايست حضرت سليمان هلاك مىشد زيرا او نمازش را در غير وقت خوانده بود ليكن او بمجرّد اينكه بيادش افتاد نماز را بجاى آورد . مترجم ]