غيظ او سخت باشد
و اگر سعادت رضا و خوشنودى نصيبش شود از خوددارى فراموش كند و اگر بيمى به او رسد ترس او را مشغول سازد و اگر آسودهگى و امن براى او باشد فريب و غرور او را در ربايد و اگر نعمتى تازه كند عزت او را بگيرد و اگر بمالى رسد سركشى و طغيان نمايد و اگر ندارى او را بگزد و بيچاره شود خود را در بلا بيند و اگر مصيبتى بوى رسد بىتابى و جزع او را رسوا كند .
و اگر گرسنگى كشد ناتوانى او را از پاى در آورد و اگر پر خورى كند سنگينى و شكم پرى او را بفشارد پس هر كوتاهى به او ضرر رساند و هر زياده روى براى او مفسدهاى ببار آورد اى مردم هر كه كمى و كسر آورد ذليل و خوار شد و هر كه بخشش نمود آقا و بزرگ شد هر كه مال فراوان داشت سركرده و رئيس شد و هر كس بردبارى فراوان داشت
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 161
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص١٦١