هر گاه نغمات تسبيح پروردگار از اين نور تابندهء وجود ما در ملأ اعلى طنين مىانداخت فرشتگان همصدا با وى خدا را تسبيح ميكردند ، هنگامى كه پروردگار آدم را آفريد اين نور مقدّس را در صلب او نهاد و همراه وى اين نور به زمين فرود آمد ، اين نور در كشتى در صلب نوح و در آتش نمرود در صلب ابراهيم قرار داشت و پيوسته خداوند ما را در اصلاب برازنده نقل ميداد تا اينكه از برترين كانها ظاهرمان ساخت و از گرانترين شاخهها ما را رويانيد ، از پدران و مادرانى متولّد شديم كه نزد احدى سابقهء كوچكترين آلودگى نداشتند ،
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 275
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٢٧٥