نكتهاى لطيف
سيّد بن طاووس رحمهاللّه مىگويد :
شبى ارجمند از ماه رمضان ، پس از گذشت مدّتى از تأليف اين كتاب ( الإقبال ) ، در سحرگاه ، مشغول دعا براى كسى بودم كه لازم و نيكوست كه پيش از همه ، دعا براى او انجام بگيرد و [ نيز ] براى خودم و براى هر كه لياقت اين توفيق را داشت كه دعايش كنم .
به خاطرم گذشت كه ابتدا سزاوار است به آنانى دعا كنم كه مُنكر خدايند و نعمتهاى او را ناسپاسى مىكنند و حرمت او را سبُك مىشمارند و حكم او را درباره بندگان و مخلوقاتش عوض مىكنند ، كه خداوند از اين گمراهى ، هدايتشان كند ؛ چرا كه جنايت آنان بر ساحت ربوبى و حكمت الهى و جلالت نبوى ، سختتر از جنايت عارفان به خدا و پيامبر صلى اللّه عليه و آله است .
بزرگداشت و تكريم جلالت خداوند و بزرگداشت پيامبر خدا و حقّ هدايت پيامبر صلى اللّه عليه و آله با سخنان و رفتار خويش ، ايجاب مىكند كه ابتدا براى هدايت كسى دعا شود كه ضررش بزرگتر و خطرش شديدتر است ، كه ايشان نتوانست با جهاد ، آن را بزُدايد و آنان را از كفر و فساد ، باز دارد .
دعا كردم كه هر گمراه از خدا ، به سوى خدا هدايت شود و هر گمراه از پيامبر صلى اللّه عليه و آله ، به سوى او باز گردد و هر گمراه از حق ، حق را بپذيرد و بر آن ، تكيه كند .
سپس براى اهل توفيق و پيروان حق ، دعا كردم كه توفيقشان بپايد و حقجويىشان افزون شود . نيز براى خودم و كسانى كه كارشان به من مربوط است ، بر اساس اميدى كه داشتم و به ترتيبى كه به خدا و به خواسته پيامبرش نزديكتر باشد ، دعا كردم و مهمترين حاجتها را طبق اميدى كه داشتم به اجابتْ نزديكتر است ، مقدّم داشتم .
آيا نمىبينى كه قرآن مقدّس ، وساطت ابراهيم عليه السلام براى ناسپاسان را بيان كرده است ؟