نه اين هزار ركعت را به خاطر آنها ترك كن . هر دو را به جا بياور و از خداوند ، يارى و توفيق بر انجام دادن آنها بطلب .
روايت است كه امام صادق عليه السلام چون از شرح اين نماز براى مفضّل بن عمر جُعْفى فراغت يافت ، فرمود : " اى مفضّل ! اين ، فضل خداست كه به هر كس بخواهد ، مىدهد و خداوند ، صاحب فضل بزرگ است " . « 1 »
عالم ربّانى ، ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى رحمهاللّه مىگويد :
براى سالك ، سزاوار است كه در حال خويش نيك بينديشد و درباره حالت نشاط و بىحالى خود و گرفتارى و آسودگى و قوّت و ضعف خويش نسبت به انجام دادن نوافل و مستحبّات ، تأمّل كند و با مراعات حال خويش ، آنچه را بافضيلتتر است ، انتخاب نمايد .
از جمله آنها نافله هزار ركعت ، در اين ماه ، افزون بر نوافل ديگر است كه در احاديث بسيارى آمده است . اگر انجام دادن آنها را بهتر ببيند ، اين توفيق ، گوارايش باد ؛ ليكن دعاهاى وارد شده در احاديث را ترك نكند ؛ چون در اين دعاها ، مضامين بلندى است كه برخى از آنها در دعاهاى ديگر يافت نمىشود .
بنده بايد در دعا خواندن ، سرزنده و صادق باشد تا بهرهاش از خواندن آنها ، مناجات با قاضىالحاجات باشد ، نه فقط به زبان آوردن الفاظ . و اگر حقيقتِ آنچه مىگويد و حال و موقعيّتى كه در اين دعاها توصيف مىكند ، برايش حاصل شود ، خوشا به حالش و چه نيكو سرانجامى است ! وقتى بنده ، دل خود را با حالتى توصيف مىكند ( مثلًا با گفتن : " واى بر من " ، خود را نفرين مىكند ) و ياد مىكند كه گناهانش ، آن چنان است كه اگر زمين آنها را بداند ، او را مىبلعد و اگر كوهها آنها را بدانند ، او را ساقط مىكنند و اگر درياها آنها را بدانند ، او را غرق مىكنند آن گونه كه در برخى دعاهاست ، اين ، حالتى است كه گمان مىكنم اگر براى ابليس هم پيدا شود ، به نجاتش مىانجامد ، تا چه رسد به
هامش
( 1 ) المقنعة : ص 170 .