توضيحى درباره از حدْ گذشتن در دعا
يكى از كارهايى كه انجام دادن آن ، براى نيايشگر ، شايسته نيست ، " اعتداء " ( يعنى تجاوز از حد ) در دعاست . قرآن ، تصريح مىكند كه :
"
ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ
. « 1 »
پروردگارتان را با زارى و در حال پنهانى بخوانيد ، [ چرا ] كه او از حدْگذرندگان را دوست ندارد " .
اين آيه به مؤمنان توصيه مىكند كه پروردگار خود را بخوانند و خواستههاى خود را از او بخواهند ؛ اما در دعا و خواستن از خداوند متعال ، از حد ، تجاوز نكنند . در اين جا ، اين پرسشْ مطرح مىشود كه حدّ دعا چيست كه تجاوز از آن ، نكوهيده است و متجاوز از آن ، محبوب خدا نيست ؟ اكتفا به خواستههاى منطقى و مشروع و رعايت ادب در بيان آنها در محضر خداوند متعال ، حدّ دعاست . از اين رو ، طرح خواستههاى نامعقول يا نامشروع و بىادبى در گفتار و هر عملى كه از نيايشگر نكوهيده است ، تجاوز از حدّ دعا شمرده مىشود .
بنا بر اين ، كسى كه گستاخانه در محضر خداوند متعال ، با فريادْ چيزى را مىخواهد ، يا كسى را نفرين مىكند كه مستحقّ نفرين نيست يا بيش از استحقاقْ
هامش
( 1 ) اعراف : آيه 55 .