1921 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : خداوند عز و جل هر گاه مردمى را دوست بدارد ، آنان را مبتلا مىكند . پس هر كه شكيبايى كند ، بهرهاش شكيبايى است و هر كه بىتابى كند ، بهرهاش بىتابى است .
1922 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : هر گاه خداوند ، بندهاى را دوست بدارد ، او را مبتلا مىكند . پس اگر شكيبايى كرد ، او را برمىگزيند و اگر خشنود گشت ، او را ويژه خود مىگردانَد .
1923 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : خداوند متعال ، هر گاه بندهاى را دوست بدارد ، او را مبتلا مىكند و اگر او را مبتلا كرد و او شكيبايى كرد ، پاداشش مىدهد .
1924 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : خداوند عز و جل هر گاه بندهاى را دوست بدارد ، بلا ( گرفتارى ) را به او مىپيوندد ؛ زيرا خداوند مىخواهد او را خالص سازد .
1925 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : بلا ، هر روز مىگويد : به كدام سو بروم ؟
آن گاه ، خداوند متعال مىفرمايد : " به سوى دوستان و فرمانبَرانم . با تو كارهايشان را آشكار مىكنم ، با تو شكيبايىشان را مىآزمايم ، با تو گناهانشان را پاك مىكنم و با تو بر منزلت آنان مىافزايم " .
1926 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : خداوند عز و جل ، هر گاه بندهاى را دوست بدارد ، او را مبتلا مىكند تا صداى [ دعاى ] او را بشنود .
1927 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : هر گاه خداوند عز و جل بندهاى را دوست بدارد ، بلا را سخت بر سرِ او سرازير مىكند و آن را سخت بر او مىبارد . پس چون بنده دعا كند ، جبرئيل مىگويد : پروردگارا ! حاجتش را برآور .
امّا خداوند متعال مىگويد : " او را رها كن ، كه من دوست دارم صدايش را بشنوم " .
حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى) — صفحة 413
مساهمون: محمد الريشهري
ص٤١٣