تبارك و تعالى مىفرمايد : " اى فرزند آدم ! به مشيّت من است كه آنچه مىخواهى ، براى خود مىخواهى ، و به اراده من است كه آنچه اراده مىكنى ، براى خود اراده مىكنى ، و به سبب بسيارى نعمتم بر تو ، بر نافرمانى از من نيرو گرفتى ، و در سايه پاكى و يارى و آسايش من ، واجبهاى مرا براى من ادا نمودى . پس ، من به نيكىهاى تو از تو سزاوارترم و تو به بدىهايت از من شايستهترى . پس ، خير رسيده از جانب من به تو كه به خاطر سزاوارى من است ابتدايى است [ نه بازتاب عمل تو ] ، و شرّ رسيده از جانب من به تو كه به سبب جُرم توست يك كيفر است ، و به سبب احسان من به تو ، بر فرمانبرى از من ، نيرو گرفتى و به جهت بدگمانى به من ، از رحمتم نوميد گشتى . پس به خاطر بيان ، ستايش ، از آنِ من و حجّت ، عليه توست ، و به جهت نافرمانى [ ات ] ، دستم بر تو باز است ، و به جهت احسانت ، نزد من پاداش خير دارى . هشدار دادن به تو را ترك نمىكنم ، براى سركشىات مؤاخذهات نمىنمايم [ و هشدارت مىدهم ] ، و به بيشتر از توانايىات موظّفت نمىكنم ، و به تو تحميل نمىكنم از امانت ، جز آن مقدارى كه عليه خود اعتراف نمودى . از تو خشنودم ، به مقدارى كه پيش خودت از من خشنودى " .
1524 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : هر كه گمان ببرد كه خداوند به بدى و زشتى امر مىكند ، در حقيقت ، بر خدا دروغ بسته است ، و هر كه گمان برد كه خير و شر ، بدون مشيّت خدايند ، در حقيقت ، خدا را از پادشاهىاش بيرون دانسته است ، و هر كه گمان برد كه گناهان ، بدون نيروى خدا انجام مىشوند ، در حقيقت بر خدا دروغ بسته است ، و هر كه بر خدا دروغ بندد ، خداوند ، او را به دوزخ مىافكند .
1525 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : هر كه استطاعت را از طرف خودش بداند ، كافر شده است .
3 / 2 معناى " امر ميان دو امر "
1526 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : خداوند از روى اجبار ، فرمانبرى ، و از روى شكست ، نافرمانى