مهرورزى در دين ، بيشتر وپيشتر از هر چيز ، بايد خاستگاهى الهى وبنيادى ايمانى داشته باشد . أحاديث نبوي درباره مهرورزى براي خدا ودر راه خدا وكينورزى با انگيزه الهى ودر جهت تحقّق آرمانهاى ايمانى ، بسيار تأمّل كردنى است . بنگريد :
أوثَقُ عُرَى الإِيمانِ الحُبُّ فِى اللّهِ وَالبُغضُ فِى اللّهِ . « 1 »
محكمترين دستگيرههاى ايمان ، دوست داشتن براي خدا ودشمن داشتن براي خداست .
چنين است كه آموزههاى نبوي ، اين حقيقت را زمينه قبولى اعمال دانسته وآن را برترين عمل مؤمن ، تلقّى كرده است . شگفتا كه اگر مؤمني كسى را به پندار اين كه در راه خدا گام بر مىدارد ، براي خداوند دوست بدارد وبه واقع چنان نباشد ، در صورتي كه تقصيري متوجّه أو نباشد ، خداوند ، پاداشش را چنان خواهد داد كه به واقع ، چنان بوده است .
أسباب وزمينههاى دوستى ، در فصل سوم آمده است كه نگريستن بدانها مىتواند نقشآفرينى آنها را در ايجاد جامعهاى سالم ، نشان دهد ، مانند : هديه ، ديدار پيراسته از شائبهها ، صله رَحِم ، گسترش " سلام ( آشتى ) " و . . . .
آثار وبازتابهاى مهرورزى ، در فصل چهارم آمده است ودر فصل پنجم ، از آفات دوستى ومحبّت ، سخن رفته است .
در فصل ششم ، رهنمودهاى مهمّى درباره انتخاب دوست وتأكيد بر اندك بودن دوستان راستين وهشدارى در زمينه معاشرت با همنشينان ناشايست ، آمده است
و
هامش
( 1 ) كتاب من لا يحضره الفقيه : ج 4 ص 362 ح 5762 ، بحار الأنوار : ج 74 ص 237 ح 38 ؛ المصنّف ، ابن أبي شيبه : ج 7 ص 226 ح 69 .