تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج — صفحة 462

مساهمون:

ص٤٦٢
شكر نعمت گفتن ، آشكار كردن آن است .

شوخى : المزاح

2301 . انّ اللّه لا يؤاخذ المزّاح الصّادق فى مزاحه . خداوند شوخى كننده‌اى را كه در شوخى خود راست‌گو باشد ، بازخواست نمىكند . 2302 . لا تمزح فيذهب بهاؤك و لا تكذب فيذهب نورك . شوخى نكن كه ارزشت از بين مىرود و دروغ نگو كه نورت از بين خواهد رفت .

شهرت : الصّيت

2303 . ما من عبد الّا و له صيت فى السّماء فان كان صيّته فى السّماء حسنا وضع فى الأرض و ان كان صيته فى السّماء سيّئا وضع فى الأرض . بنده‌اى نيست مگر آن كه در آسمان شهرتى دارد . پس اگر شهرتش در آسمان ، نيكو باشد ، همان را در زمين مىنهند و اگر شهرتش در آسمان بد باشد ، همان را در زمين مىنهند . 2304 . بحسب امرىء من الشّرّ أن يشار اليه بالاصابع فى دين أو دنيا الّا من عصمه اللّه . براى بدى مرد ، همين بس كه در كار دين يا دنيا انگشت نما باشد ، مگر كسى