وأنت أوّل من يرد عليّ الحوض ، وأنت أوّل داخل الجنّة من امّتي ، وانّ شيعتك على منابر من نور رواءً مرويين ، مبيضّة وجوههم حولي ، أشفع لهم ، فيكونون غداً في الجنّة جيراني ، وانّ عدوّك غداً ظماءً مظمئين ، مسودّة وجوههم ، حربك حربي ، وسلمك سلمي ، وسرّك سرّي ، وعلانيتك علانيتي ، وسريرة صدرك سريرة صدري .
وأنت باب علمي ، وانّ ولدك ولدي ، ولحمك لحمي ، ودمك دمي ، وانّ الحقّ معك والحقّ على لسانك وفي قلبك و بين عينيك ، وانّ الايمان مخالط لحمك ودمك كما خالط لحمي ودمي ، فإنّ اللَّه عزّوجلّ أمرني أن ابشّرك أنّك وعترتك في الجنّة ، وانّ عدوّك في النار ، لا يرد عليّ مبغض لك ، ولا يغيب عنه محبّ لك « 1 » .
يعنى : گفت پيغمبر صلى الله عليه و آله در روز فتح خيبر : يا على اگر نه اين بود كه مىگفتند در حقّ تو طايفهاى چند از امّت من آنچه گفتند نصارا در حقّ عيسى پسر مريم ، هر آينه مىگفتم در شأن تو كلمات چند كه هر كه مىشنيد آنها را از مسلمانان نمىگذشتى بر ايشان مگر آن كه بر مىداشتند خاك زير هر دو پاى تو را ، و آنچه باقى مىماند از آبى كه به آن غسل و وضو مىكردى به تبرّك مىبردند ، و به آن طلب شفا مىكردند از همهء دردها ، وبالاخره منجر به توهّم الوهيت تو مىشدند .
و ليكن بس است تو را در ارتفاع مكان و علوّ شأن ، اين كه تو از منى و من از توأم ، و تو از من ميراث برى و من از تو ، و تو نسبت به من در منزلت هارونى نظر به موسى ، آن قدر هست كه بعد از من پيغمبرى نيست ، كه اگر مىبود تو را هم پيغمبرى مىبود ، همچنان كه از براى هارون بود مرتبهء وزارت و شراكت در رسالت .
و تو اى على ادا مىكنى از من دين مرا ، يا قرض و دين مرا ، و جنگ مىكنى
هامش
( 1 ) مناقب خوارزمى ص 129 ح 143 .