عمر هم ، هم چون ابو بكر رفتار كرد جز اين كه خيبر و فدك را به كسى نداد و نگه داشت و گفت : اينها صدقهء پيغمبر است براى پيشآمدها و حوادث و كار آنها با خليفهء وقت و ولىّ امر است ليكن صدقهء پيغمبر را در مدينه به على و عباس داد . . » مجلسى در بارهء اين عمل عمر چنين اظهار عقيده كرده است :
« اقول : حكم هذه الصّدقة الَّتى بالمدينة حكم فدك و خيبر ، فهلَّا منعهم الجميع ، كما فعل صاحبه ، ان كان العمل على ما رواه ، او صرفهم في الجميع ان كان الأمر بضدّ ذلك .
« فامّا تسليم البعض و منع البعض فانّه ترجيح من غير مرجّح ، اللَّهمّ ان يكونوا فعلوا شيئا لم يصل إلينا ، فى امضاء ذلك » .
نظير اين عذر خواهى را كه مجلسى به عبارت « اللَّهمّ الَّا . . » آورده ابن حجر هيثمى ، مفتى حجاز ( متوفّى به سال 973 ه . ق ) در چند بيت گفته است ، كه در زير ياد مىگردد :
أهوى عليّا امير المؤمنين و لا
ارضى بسبّ ابى بكر و لا عمرا
و لا اقول اذا لم يعطيا فدكا
بنت النّبيّ رسول الله : قد كفرا
الله يعلم ما ذا يأتيان به
يوم القيامة من عذر ، اذا اعتذرا
ياقوت در معجم البلدان اين مضمون را آورده است :
« هنگامى كه عمر بن عبد العزيز خلافت يافت به عامل مدينه دستور داد كه فدك را به فرزندان فاطمه ، رضى الله عنها ، باز گرداند پس در زمان خلافت وى فدك در دست ايشان بود . چون يزيد بن عبد الملك به خلافت رسيد آن را پس گرفت و تا زمان خلافت