ابو اسحاق شيرازى سه طبقه از كسانى را كه در اين دوره بعنوان « فقيه » در مدينه شهرت يافته و شناخته شدهاند ياد كرده است .
طبقهء نخستين از ايشان كه بدين عنوان شهرت داشته هفت تن بوده كه عنوان « فقهاء سبعه » بر آنان اطلاق شده و اين عنوان براى ايشان اصطلاح گرديده است « 1 » نامهاى آنان به ترتيب سال وفات ( بنا بقول به اقلّ ) بدين قرار است :
1 - عروة پسر زبير پسر عوّام متوفّى به سال هفتاد و چهار ( 74 ) قمرى ( يا 99 يا . . ) 2 - سعيد پسر مسيّب متوفّى به سال نود و يك ( 91 ) قمرى ( يا 92 يا . . ) 3 - ابو بكر پسر عبد الرّحمن متوفّى به سال نود و چهار ( 94 ) قمرى 4 - سليمان پسر يسار متوفّى به سال نود و چهار ( 94 ) قمرى ( يا 100 يا 107 ) 5 - عبيد الله پسر عتبه متوفّى به سال نود و هشت ( 98 ) قمرى ( يا 99 يا . . ) 6 - خارجه پسر زيد متوفّى به سال نود و نه ( 99 ) قمرى 7 - قاسم پسر محمّد بن ابى بكر متوفّى به سال يك صد و يك ( 101 ) قمرى در اين اوراق به ترجمهء اين هفت تن كه از طبقهء نخست فقيهان مدينه ، بلكه فقيهان بطور مطلق ، بشمار آمدهاند به ترتيبى كه در بالا از ايشان نام برده شد ، بر وجه اختصار ، المام و اشعار مىشود :
هامش
« 1 » مقام على بن حسين ( ع ) امام چهارم شيعه فوق فقهاء سبعه بوده چه به روايات شيعه و برخى از علماء سنى بعضى از آن فقيهان از شاگردان امام بودهاند .