وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
« 1 » .
پس چون به سخن و رفتار آمد ، عمودى از نور براى او نصب مىكنند كه اعمال جميع خلايق را مىداند و مىبيند « 2 » .
و كلينى و غيره به اسانيد معتبره روايت كردهاند از حضرت صادق عليه السّلام كه : چون خداوند عالميان مىخواهد امام را خلق نمايد ، ملكى را مىفرستد كه شربتى از آب تحت عرش برمىدارد و به امام مىدهد ، تناول مىفرمايد و از آن آب نطفه منعقد مىشود ، و چون به رحم منتقل شد تا چهل روز سخن نمىشنود ، و بعد از چهل روز آنچه گويند مىشنود پس چون متولّد شد خدا همان ملك را مىفرستد كه آيه را بر بازويش نقش مىنمايد ، پس چون به منصب امامت فائز گرديد از براى او منارى از نور بلند مىكنند كه به آن اعمال خلايق را مىداند « 3 » .
و به سند ديگر از آن حضرت منقول است كه : چون مادران اوصياى پيغمبران به ايشان حامله مىشوند ، مادر را سستى به هم مىرسد مانند غش ، و تمام آن روز يا شب چنين مىباشد ، پس به حال خود مىآيد ، و از جانب راست خود از يك طرف خانه آوازى مىشنود كه كسى مىگويد : حامله شدى به خير و خوبى ، و عاقبت امر تو به خير خواهد بود ، بشارت باد تو را به فرزند بردبار دانا ، بعد از آن ديگر هيچ سنگينى و المى و اثر حمل در خود نمىيابد .
تا چون ماه نهم مىشود آوازها از خانهء خود مىشنود ، و چون شب ولادت مىرسد نورى در آن خانه ساطع مىشود كه به غير او و پدر امام نمىبيند ، و چون متولّد مىشود چهار زانو نشسته از پا به زير مىآيد ، و چون به زمين مىرسد رو به
هامش
( 1 ) سورهء انعام : 115 .
( 2 ) بصائر الدرجات ص 431 - 434 .
( 3 ) اصول كافى 1 / 387 ح 3 .