محتواى رساله
مرندى ، رسالهاش را در يك مقدمه وسه فايده ويك خاتمه قرار داده است .
كه تفصيل مطالب آن چنين است :
مقدّمه : مؤلف در مقدمه ، عنوان مىكند كه مسلمان يا بايد به احكام ومسائل ديني آشنا باشد يا اين كه به مجتهد مراجعه نمايد .
« فايدهء اوّل : در بيان دانستنِ حديث صحيح ، حَسَن ، موثّق ، ضعيف ومُرسل .
مؤلف ، در اين فايده ، پس از ذكر مطلبي دربارهء علّت اختلاف أحاديث كه از كتاب تنقيح الرائع فاضل مقداد سيورى نقل مىكند ، به تعريف مختصر اصطلاحات حديثي : صحيح وحَسَن وموثّق وضعيف ومرسل مىپردازد . وجود تعاريف مذكور در اوّل اين كتاب ، موجب شده كه عدّهاى ، موضوع آن را « درايه » ذكر كنند .
فايدهء دوّم : در معرفت مجتهدين وراسخين در علم وأسامي ايشان وكتابهاى معتبر از مصنّفات ايشان .
در اين فايده : در قسم اوّل ، مؤلف ، بيست نفر از مجتهدان متقدّم شيعه وبيست نفر از دانشمندان متأخّر تا عصر خودش را معرّفى كرده است . مرندى در اين بخش ، اشتباهات فاحشى در ذكر آثار دانشمندان ، مرتكب شده است . اين گونه خطاها ، اين رساله را از اعتبار ، ساقط مىكند . أو از معاصران خود ، ميرداماد وشيخ بهايى را ذكر نموده واز آن جا كه تاريخ وفات ميرداماد را آورده است ، معلوم مىشود كه تاريخ تأليف كتاب أو پس از اين تاريخ بوده است .
دانشمندانى كه مؤلف ، شرح حال آنان را در اين قسم آورده به شرح زير است :
متقدّمان : 1 ) يونس بن عبد الرحمان ، 2 ) فضل بن شادان ، 3 ) علي بن إبراهيم بن هاشم قمى ، 4 ) محمّد بن يعقوب كلينى ، 5 ) ابن بابويه قمى ، 6 ) شيخ صدوق ، 7 ) شيخ مفيد ، 8 ) حسن بن عقيل بن محمّد عمّانى ، 9 ) سيد مرتضى ، 10 ) سيد رضى ، 11 ) شيخ أبو على سَلّار بن عبد العزيز ديلمى ، 12 ) شيخ طوسي ، 13 ) شيخ إسماعيل بن