است ، معاودت ودر آن جا مشغول تدريس شدم . شبى از شبها در عالم رؤيا ديدم كه جمعى از عظما كه آثار جلالت از ناصيهء احوالشان ظاهر بود ، از درِ سراى حقير ، سواره مىگذشتند حقير در جلو ايشان افتادم ومىدويدم . در آن حال ، ملهم شدم كه ايشان أئمة معصوميناند عليهم السلام وجناب علي بن أبي طالب عليه السلام ، در پيش همه ، بر اسبى سوار بود . حقير ، خود را به نزديك أسب آن حضرت رساندم . در جلو آن حضرت مىدويدم وبر حقير در آن حال ، چنان معلوم بود كه ايشان به جهاد مىرفتند وحقير هم مىدويدم كه به اين فيض فايض شوم . در آن حال ، آن حضرت نظر التفات به جانب من انداخته ، فرمود كه : « برگرد وسوار شو به همان أسب » وحقير ، به امر آن حضرت برگشتم وبر آن أسب كه آن حضرت فرموده بود ، سوار شدم وهمراه ايشان مىرفتم . در آن حال ، بيدار شدم .
برگشتيم به داستان اوّل . پس مىگوييم كه در خلال اين أحوال ، فهرست قسم اوّل مقاصد المهمّة را نوشتم وآن فهرست ، در ماه جمادى الثاني سال 1224 به اتمام رسيد واين كلمه موافق تاريخ اتمام آن اتّفاق افتاد : « أكمل المقاصد المهمّة فهرسها » . « 1 »
[ تأليف « الغرّة الجليّة والدرّة البهيّة ]
ونيز در خلال نوشتن مناهل ، بعضي از طلّاب محرّك اين بىبضاعت گرديدند كه مهمّات مطالبى كه در مناهل الشوارد ذكر آنها كردهام وتحقيق آن را در مقاصد المهمّة به تفصيل نوشتهام ، به نظم در رسالهاى ذكر كنم تا ضبط آنها از براي طالب كمال ، آسان باشد . چون خاطر أو در نزد حقير بسيار تعلّق داشت ، متحمّل اين تصديع هم شدم ومدت دو سال هم تقريباً به نظم آن مشغول بودم وخود را مانند صيّادى مىديدم كه در كمين صيدى باشد تا اين كه « بعون اللَّه وحسن توفيقه » ، به تاريخ چاشتگاه روز جمعه
هامش
( 1 ) . جمله « أكمل المقاصد المهمة فهرسها » به حساب أبجد ، برابر با 839 مىشود واين ، درست نيست . گويا از اين جمله چيزى در كتابت ساقط شده است .