علم دانايى خدا باشد * از فنا بگسلد بقا باشد
229 - لَيْسَ الشُّهْرَةُ مِنَ الرُّعُونَةِ « 1 » .
گر تواضع كنى شوى مشهور * به تكبّر شوى ز دلها دور
هيچ دولت ز ديني ودُنيى * به تكبّر نه بود وخودبينى
230 - لِكُلِّ عَداوَةٍ مَصْلَحَةٌ إلَّا عَداوَةُ الحَسَدِ .
دشمنىهاى خلق را جهتي است * هر عداوت ز بهر مصلحتى است
بجُز از خصمي حسود عنود * كز جهان نيست باد ذات حسود !
231 - لَوْ يَرَى العَبْدُ الأجَلَ وَمُرُورَهُ لَأبْغَضَ الأمَلَ وَغُرُورَهُ « 2 » .
اين چنين كز پى امل اجل است * اين چه مغرورى است كز امل است
مرد اگر واقف اجل باشد * بىگمان دشمن امل باشد
[ باب ] الميم
232 - مَنْ كَثُرَ كَلامُهُ كَثُرَ مَلامُهُ « 3 » .
در مجالس سخن مگو بسيار * سخنِ پُرْ ملامت آرد بار
خواهى ار خالى از خطا باشى * كم سخن باش هر كجا باشى
233 - مَنْ عَلَتْ هِمَّتُهُ طالَ هَمُّهُ « 4 » .
هر كه أو عالي الهِمَمْ باشد * خاطر أو دراز غم باشد
مرد همّت به غم بود دمساز * مرد همّت به همّ بود انباز
234 - مَشْرَبُ العَذْبِ مُزدَحَمٌ .
گر تو خوش نطق باشى وخوشگوى * همه كس را بود به سوى تو روى
هامش
( 1 ) . « خ » : لِلرُّعُونَةِ .
( 2 ) . « س » : لَوْ رَأىَ العَبْدُ الأجَلَ ومُرُورَهُ يُقَصِّرُ الأمَلَ وَغُرُورَهُ .
( 3 ) . « س » و « كو » : مَلالُهُ .
( 4 ) . « كو » : هُمُومُهُ .