غضب از باطل ار كنى شايد * گرچه از حق كنى نكو نايد
غضب از حق مكن كه خوارشوى * زشت گردى وشرمسار شوى
190 - غَشَّكَ مَنْ أسْخَطَكَ « 1 » بِالباطِلِ .
غلّ وغش در دلى كه بر جوشد * باطل آرد پديد وحق پوشد
گر ز دل غلّ وغش نپردازى * خويشتن را به باطل اندازى
191 - غنيمَةُ المُؤْمِنِ وِجْدانُ الحِكْمَةِ .
مؤمنان حكمت خدا جويند * چون بيابند شُكْرها گويند
مؤمني كو رموز حكمت يافت * هرچه مىجست از غنيمت يافت
[ باب ] الفآء
192 - فازَ مَنْ ظَفِرَ بِالدّينِ .
هر كه پيروزيش ز دين باشد * با ظفر يار وهمنشين باشد
خواهى ار دستِ نَفْس برتابى * دين همى ورز تا ظفر يأبى
193 - فَخْرُ المَرْءِ « 2 » بِفَضْلِهِ أوْلى مِنْ فَخْرِهِ بِأصْلِهِ .
فخر مردم به أصل چندان نيست * به هنر فخر اگر بود أولى است
كه شنيدى كه اندرين پاياب ؟ * بشناى پدر گذشت از آب
194 - فَرْعُ الشَيْءِ يُخْبِرُ عَنْ أصْلِهِ .
از بدان جز بدى نمىآيد * همچو كز نيك نيكوى زايد
فرع هر شئ كه عقل واجويد * خبر از أصل خويشتن گويد
195 - فِعْلُ المَرْءِ يَدُلُّ عَلى أصْلِهِ .
فعل بر أصل مردمان دال است * شرح كالا زمان دلال است
هامش
( 1 ) . « كو » : أرْضاكَ .
( 2 ) . « س » : المؤمن .