1 . مآخذ ونسخهها
اين شرح در مجموعهاى به نام « كلمات المحقّقين » در سال 1315 ق ، بهچاپ رسيده است . « 1 » بجز آن ، پنج نسخهء خطّى نيز از آن تاكنون شناسايى شده است :
الف ) كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، شمارهء 1 / 1036 ( فهرست ، ج 3 ، ص 460 ) .
ب ) كتابخانهء دانشكدهء حقوق دانشگاه تهران ، 30 د ( فهرست ، ص 373 ) .
ج ) كتابخانهء مجلس ، شماره 32 / 4900 ( فهرست ، ج 14 ، ص 67 ) .
د ) كتابخانهء مجلس ، شماره 40 / 1805 ( فهرست ، ج 9 ، ص 345 ) .
ه ) كتابخانهء مجلس ، شمارهء 3 / 6112 ( فهرست ، ج 19 ، ص 99 ) .
2 . انتساب
سيد محسن عاملي در « أعيان الشيعة » اين رساله را از علّامهء حلّى دانسته است . « 2 » شيخ آقا بزرگ تهرانى در « الذريعة » آن را از علّامهء حلّى مىداند وآنجا كه كتاب « كلمات المحقّقين » را معرّفى كرده ، مىگويد :
رسالة شرح كلمات الخمس للحلّى أيضاً . « 3 »
ودر جاى ديگرى از « الذريعة » ، نخست آن را منسوب به علامهء حلّى مىداند ؛ ولى در آخر سخن مىنويسد :
هامش
( 1 ) . كلمات المحقّقين ، چاپ سنگى ، ص 160 - 164 .
( 2 ) . أعيان الشيعة ، ج 5 ، ص 406 .
( 3 ) . الذريعة إلى تصانيف الشيعة ، ج 18 ، ص 113 .