( 2566 ) مجمع البحرين
( اعتقادات - / فارسى انگليسى )
از : شاهزاده محمد دارا شكوه
رسالهء اى در جمع ميان عرفان نظرى و مشرب موحدان هند . مؤلف در مقدمه گويد : « بعد از دريافت حقيقت الحقايق و تحقيق رموز و دقايقِ مذهبِ بر حق صوفيه و فائز گشتن به اين عطيه عظمى در صدد آن شد كه درك كند مشرب موحّدان هند ، و با بعضى از محققان اين قوم و كاملان ايشان كه به نهايت رياضت و ادراك و فهميدگى و غايت تصوف و خدا يا بى رسيده بودند مكرر صحبتها داشته و گفتگو نموده ، جز اختلاف لفظى در دريافت و شناخت حق تفاوتى نديد ازين جهت سخنان فريقين را با هم تطبيق داده و بعضى از سخنان كه طالبانِ حق را دانستن آن ناگزير و سودمند است فراهم آورده رساله اى ترتيب داده ، و چون مجموعه حقايق و معارف در طايفهء حق شناس بود بهذا به مجمع البحرين موسوم گردانيد به موجب قول اكابر كه التصوف هو الانصاف . . . و اين تحقيق را موافق كشف و ذوق خود براى اهلبيت خود نوشته ام و مرا با عوام هر دو قوم كارى نيست » . مؤلف اين كتاب را در چهل و دو سالگى خود در سال 1065 ق نوشته است . او كتابش را در بيست و دو بيان قرار داده و در هر بيان نظر مسلمانان و هندو ها را دربارهء آن موضوع ذكر نموده است .
اين كتاب در موضوعِ تطبيق بين عقايد مسلمانها و هندو ها اهميت دارد . عنوان بيانهاى كتب چنين است :
1 . بيان عناصر ؛
2 . بيان حواس ؛
3 . بيان شغل ؛
4 . بيان صفات الله تعالى ؛
5 . بيان روح ؛
6 . بيان بادها ؛
7 . بيان عوالم اربعه ؛
8 . بيان آواز ؛
9 . بيان نور ؛
10 . بيان رويت ؛