سحر و افسون را كه در زمان شاه اتفاق افتاده و مؤلف ناظر آنها بوده ، گزارش داده است ( ص 464 - / 456 ) ؛
- / محمد شاه جهان پادشاه ( ص 483 ) ؛
- / شروع سلطنت اورنگ زيب عالمگير در سال 1097 ق ( ص 491 ) ؛
- / مؤلف كتابش را با شرح واقعهء « تعاقب افواج قاهره و آمدن دارا شكوه از تهتهه به جانب گجرات ، ص 540 - / 538 » در عهد اورنگ زيب ، به پايان مى برد .
مؤلف مصادر خود را در مقدمه ذكر نموده ، كه از نظر كتابشناسى تاريخ هند اهميت دارد ، و تفصيل اسامى آنها عبارتند از :
1 . « رزم نامه ترجمه مهابهارت » ترجمه مولوى عبد القادر بدايونى و شيخ محمد سلطان تهانيسرى به اهتمام نقيب خان ترجمه از سنسكريت به فارسى با ديباچهء شيخ ابو الفضل ؛
2 . « ترجمه هربنس پران » در احوال سرى كشن و نسب نامه اسلاف راجها و عابدان ماضيه ترجمه مولاناى تبريزى به دستور محمد اكبر پادشاه ؛
3 . « ترجمه راماين » متضمن احوال سرى رام چند ؛
4 . « ترجمه بهاگوت جوگ نشست » از شيخ احمد و ديگر فضلا كه به امر داراشكوه ترجمه فارسى نموده اند ؛
5 . « گل افشان » ترجمه سندگاسن بتسيى متضمن احوال راجه بكرماجيت كه مخترع آن برج پندت وزير راجه بهوج است ؛
6 . « نسخهء پدماوت » مشتمل بر حقيقت راى رتن سين مرزبان چتور ؛
7 . « نسخهء راجا ولى » كه مصربديادهر اسامى راجه ها به خط هندوى نوشته و آن را ساهورام خلاصهء مريدان گسائين دليرام به عبارت مرغوبهء به فارسى در آورده ؛
8 . « نسخهء راجتر نگينى » كه پندت رگهناته احوال راجه ها را به تفصيل به سنسكرت نگاشته و مولاناى عمادالدين به فارسىترجمه نموده ؛
9 . « تاريخ سلطان محمود غزنوى » كه آن را مولاناى عنصرى به قيد كتابت در آورده ؛
10 . « تاريخ سلطان شهاب الدين غورى » ؛
11 . « تاريخ سلطان علاء الدين خلجى » كه از سلطان مشهور هند است ؛
12 . « تاريخ فيروز شاهى » تصنيف مولاناى ضياء الدين معروف به ضياء برنى ؛
ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى ) — صفحة 105
مساهمون: على صدرائى خوئى
ص١٠٥