منظومه معروفى است در عرفان ، كه شروح متعددى بر آن نوشته شده است . اصل اين منظومه هفده سوال منظومى است در هفده بيت ، كه امير حسين هروى براى مشايخ تبريز فرستاده و مؤلف به درخواست آنه به صورت منظوم بدانها پاسخ داده است . اين هفده سوال عبارتند از : ( شعر )
( 1 )
نخست از فكر خويشم در تحير * چه چيز است آنكه گويندش تفكر ؟
( 2 )
چه بود آغاز فكرت را نشانى * سرانجام تفكر را چه خوانى
( 3 )
كدامين فكر ما را شرط راه است ؟ * چرا گه طاعت و گاهى گناه است ؟
( 4 )
كه باشم من ؟ مرا از من خبر كن * چه معنى دارد اندر خود سفر كن ؟
( 5 )
مسافر چون بود ؟ رهرو كدام است ؟ * كه را گويم كه او مرد تمام است ؟
( 6 )
كه شد از سر وحدت واقف آخر ؟ * شناساى چه آمد عارف آخر ؟
( 7 )
اگر معروف و عارف ذات پاك است * چه سودا بر سر اين مشت خاك است ؟
( 8 )
كدامين نقطه را نطق است ، اناالحق ؟ * چه گويى هرزهاى بود آن مزبق « 1 »
( 9 )
چرا مخلوق را گويند و اصل ؟ * سلوك و سير او چون گشت حاصل ؟
( 10 )
وصال ممكن و واجب به هم چيست ؟ * حديث قرب و بعد و بيش و كم چيست ؟
« 1 »
هامش
( 1 ) . مذّلق . نسخه بدل .