« وَ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ
*
مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ »
( شعراء / 92 - 93 ) « و به آنان گفته مىشود كجايند آن چه را پرستش مىكرديد * به جاى خداوند آيا شما را يارى مىكنند يا از خود مىتوانند دفع عذاب كنند »
چنين مىگويند :
« تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ
*
إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ »
( شعراء / 97 - 98 ) « به خدا سوگند كه حقيقتاً در گمراهى آشكار بوديم * چرا كه شما را با پروردگار جهانيان برابر مىشمرديم . »
يعنى ، شما بتها را در عبادت ، نصرت ، خوف و . . . با رب العالمين مساوى قرار داديد . بنابراين ، از يك سو اشتباه فاحشِ شيخ بن باز وهابى را كه - در نكتهى دوم ملاحظه كرديد و چنين - نوشته بود « بت پرستان بر اين اعتقاد نبودند كه بتها ، حاجتشان را برآورده مىكنند و بيمارانشان را شفا مىدهند و آنان را بر عليه دشمنانشان يارى مىرسانند و . . . » بر ملا مىشود ؛ اشتباه وى از اين جاست كه با تشبّث به آيه :
« وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ