تركيبى كه معدود آن مذكّر باشد ، ميآيد . « 1 » و معدود در اين جا « نسيئيم » و مذكر است و با اضافه شدن « يم » در آخر آن معناى جمع ميدهد مفرد آن « ناسى » يعنى : امام و پيشوا و رئيس است . « 2 »
و امّا سخن خداوند به ابراهيم ( ع ) در همان بخش نيز ، يعنى عبارت « فى نتنيف لگوى گدول » ، واژهء « فى نتنيف » مركب است از « فى » كه حرف عطف است ، و « ناتن » كه فعل است و به معناى : قرار مىدهم ، و « يف » كه ضمير است و در آخر فعل آمده به اسماعيل ( ع ) باز ميگردد ، يعنى : او را [ چنين ] قرار مىدهم . « 3 » و امّا لفظ « گوى » به معناى امّت و مردم است ، « 4 » و « گدول » به معناى « كبير و عظيم » « 5 » و تمام جمله يعنى : « او را امّت كبير و بزرگى گردانم » .
از مجموع اين فقره روشن ميگردد كه مقصود از « كثرت و بركت » در نسل اسماعيل ( ع ) دقيقاً رسول خدا محمّد ( ص ) و اهل بيت آن حضرت ( ع ) ميباشند ، و آنانند كه دنباله و امتداد نسل اسماعيل ( ع ) هستند . زيرا ، خداوند متعال به ابراهيم ( ع ) فرمود : از
هامش
( 1 ) . معجم الحديث عبرى - عربى ، ص 316
( 2 ) . معجم الحديث عبرى - عربى ، ص 360
( 3 ) . معجم الحديث عبرى - عربى ، ص 84 و 317
( 4 ) . معجم الحديث عبرى - عربى ، ص 84 و 317
( 5 ) . معجم الحديث عبرى - عربى ، ص 84 و 317 .