چنين آورده است :
هنگامى كه آيهء
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
« 1 » بر رسول خدا ( ص ) نازل شده ، آن حضرت مرا طلبيد و گفت : يا على ! خداوند مرا فرمان داده است كه به نزديكانم اخطار دهم و آنها را از گمراهيشان بترسانم ، ديدم كه امرى توان فرساست ؛ چه ، ميدانم تا من در اين مورد لب بگشايم ، حركتى ناروا از ايشان خواهم ديد كه مايل به آن نيستم . پس خاموش ماندم تا اين كه جبرئيل بر من فرود آمد و گفت : اى محمّد ! اگر فرمان نبرى ، خداوند تو را عذاب خواهد كرد . اكنون خوراكى از ران گوسفند تهيه كن و قدحى دوغ براى ما آماده نما و فرزندان عبد المطلب را دعوت كن تا با ايشان سخن گويم و فرمان خدا را به ايشان ابلاغ نمايم .
من فرمان بردم و امر رسول خدا ( ص ) را انجام دادم و فرزندان عبد المطلب را كه تعدادشان به چهل نفر - يكى بيشتر يا كمتر - ميرسيد و در ميانشان عموهاى او ، مانند ابو طالب و حمزه و عباس و ابو لهب بودند ، به آن مجلس دعوت كردم .
هنگامى كه همهء ميهمانان حاضر شدند ، پيامبر خاتم
هامش
( 1 ) . سور شعراء ، آى 214 .