شارع به منظور ايجاد بعث و داعى در مكلف نيست . لذا اين گونه اوامر را نمىتوان از باب مولويّت دانست ، چون مستلزم لغويّت خواهد بود و آن بر خداى حكيم مستحيل است ناگزير بايد بر ارشاد حكم عقل آنها را حمل كرد .
امر تأسيسى و تأكيدى
منظور از امر تأسيسى امر مولوى و مقصود از امر تأكيدى همان ارشادى است .
امر اضطرارى
مقصود از امر اضطرارى اين است كه به هنگام اضطرار آمر مكلف را به انجام عملى متناسب با حال وى دستور دهد . مانند امر به تيمم در وقتى كه آب براى او ضرر دارد .
امر ظاهرى
منظور از امر ظاهرى اين است كه مكلّف مثلا به واسطه خبر دادن دو شاهد عادل ، عملى را انجام دهد . چنان كه دو شاهد عادل خبر دهند كه روز معينى ، اول شوال است و مىتوان روزه را افطار نمود در حالىكه اين روز آخر ماه رمضان بوده است .