طن مطلق به ظنى گويند كه دليل حجيت و اعتبارش انسداد كبير باشد و به طور كلى مقصود از آن ، امارهاى است كه هم در هنگام انسداد باب علم ( منسد بودن نفس علم به احكام ) و هم در زمان انسداد باب علمى ( ظن خاص ) حجت مىباشد .
ظنّ شخصى و ظنّ نوعى
گمان و ظنّى كه در نفس هر انسانى پديد مىآيد ظنّ شخصى مىگويند .
ولى ظنّ نوعى آن است كه شأن اماره به گونهاى است كه نزد غالب مردم مفيد ظن است و اعتبارش نزد شارع نيز تنها از همين جهت است .
ظنّ طريقى
ظنّ طريقى بسان قطع طريقى است با اين تفاوت كه در كيفيّت طريق با يكديگر فرق دارند ، زيرا علم ، طريقيّت آن ذاتى است ؛ در حالى كه ظنّ معتبر طريقيّتش مستند به جعل شارع مىباشد ، ليكن طنّ همچون قطع گاهى نسبت به متعلّقش به عنوان طريق جهل گرديده اعمّ از اينكه موضوع به گونهء طريقيّت براى متعلّقش يا حكمى ديگر باشد كه در اين هنگام ساير طرق شرعيّه به جاى آن قرار مىگيرد و بدان حجّت اطلاق مىكنند و زمانى به عنوان