بايد مقدمات آن را بدوا جلوگيرى نمود .
سكوت معصوم ( عليه السّلام )
سكوت معصوم ( عليه السّلام ) بهطور مطلق بهمعناى امضا و تقرير فعل يا قول و يا اعتقاد نيست بلكه با دو شرط سكوت علامت رضا است :
1 - سكوت امام ( عليه السّلام ) با علم و التفات باشد يعنى بداند و متوجه باشد كه شخص عملى را انجام داد يا سخنى گفت و يا عقيدهاى را داشت معذلك امام سكوت كند و جلوگيرى نكند .
2 - اين سكوت همراه با وسعت معصوم باشد يعنى امام در شرايطى كه متمكن باشد از اعلام خطاى فاعل يا قائل و در مضيفه نباشد .
سنت « 1 »
كلمه سنت در لغت عرب بهمعناى طريقه و سيرهء عملى آمده است .
اما در اصطلاح : در روايات نبويه رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) پيروان خويش را امر فرمود به اينكه از سنت من متابعت كنيد ، سپس اين كلمه مكرر در مكرر در قول و فعل و تقرير پيامبر به كار رفته تا آنجا كه علم بالغلبه گرديده و هرگاه به نحو مطلق استعمال شود از آن امرى كه متضمن بيان حكمى از احكام شرعيه از سوى پيامبر باشد چه با قول و چه با عمل و يا با تقرير اراده مىشود سنت به اين معنى را شيعه و سنّى قبول دارد ولى شيعه حصر و اختصاص را قبول ندارد .
سنت در اصطلاح فقهاى شيعه : از آن جهت كه به عقيده دانشمندان شيعه ، امير المؤمنين ( عليه السّلام ) و فرزندان معصوم آن حضرت سلام الله عليهم اجمعين از سوى خداوند به مقام امامت تعيين و منصوب گرديدهاند گفتار و اعمال آنان جارى مجراى گفتار اعمال پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) است ، بدين معنى كه همانطورىكه قول ، فعل و تقرير پيامبر واجب است همچنين قول و فعل و تقرير
هامش
( 1 ) . اصول الفقه - ج 3 ص 61 .