- اراده استعمالى :
يعنى اراده متكلم بر استعمال لفظ در معناى حقيقى خود .
- اراده جدّى :
هرگاه متكلم همان معنايى را كه لفظ براى آن وضع شده است اراده كرده باشد ، اراده را جدّى گويند . « 1 »
ارتكاز متشرعه
اين اصطلاح توسط برخى از اساتيد اصول فقه در عصر حاضر رايج شده است ، و ظاهرا مراد ايشان اين است كه علاوه بر وجود سيره بر فعل يا ترك چيزى ، احساس عميقى نسبت به نوع حكم وجود داشته باشد ؛ گرچه مصدر و منشأ آن ناشناخته باقى بماند .
- فرق ارتكاز متشرعه با سيره عقلا و متشرعه :
سيره عقلا يا متشرعه چون دليل لبى است ، از جهت تعيين نوع حكم مجمل است . ولى ارتكاز متشرعه ، نوع حكم را از جهت وجوب و حرمت و استحباب و . . . مشخص مىكند .
- حجيّت ارتكاز متشرعه :
چنين ارتكازى وقتى حجّت است كه صدور آن در زمان معصومين عليهم السّلام
هامش
( 1 ) با استفاده از منابع ذيل : كشف المراد ، ص 288 ؛ كفاية الاصول ، ج 1 ، ص 93 ، الجهة الرابعة ؛ اصطلاحات الاصول ، ص 28 ؛ شرح كشف المراد ، ص 124 .