همين اساس موجب ثواب و عقاب مىشود . « 1 »
- امر تعبّدى :
هرگاه قصد قربت در تحقق امتثال شرط باشد ، آن را تعبّدى مىگويند ، مانند نماز ، روزه و ساير عبادات .
- امر توصلى :
هرگاه قصد از انشاى امر ، فقط تحقق فعل باشد ، بدون قصد قربت ، امر را توصلى گويند ، مانند طهارت لباس نجس براى نماز .
- امر نفسى :
هرگاه امر به فعل تعلق گيرد و انگيزه آمر از امر و غايت از امر ، رسيدن مكلف به واجب ديگرى نباشد ، بلكه غايت ، رسيدن مكلف به همين مأمور به باشد و مصلحت خود فعل داعى انشاى امر شده باشد ، آن را نفسى گويند .
- امر غيرى :
امرى كه به فعل تعلق مىگيرد تا مكلف با انجام آن به واجب ديگرى برسد مانند وضو براى نماز ، آن را غيرى گويند .
- امر تعيينى :
هرگاه امر به فعلى بخصوص تعلق گيرد و چيزى را بعينه طلب كند ، مانند امر به نماز ، روزه و ساير عبادات ، آن را تعيينى گويند .
- امر تخييرى :
هامش
( 1 ) تقريرات مجدد شيرازى ، ج 2 ، ص 20 به بعد ، بدائع الافكار ، ص 212 .