نگذاشت تا نخست خود گفت و خود مبدء كرد . درود بر وى برابر شهادت توحيد بنهاد چنانك در توحيد نخست خود مبدء كرد گفت :
« شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ »
، آن گه شهادت فريشتگان و مقرّبان حضرت جبروت در شهادت خود پيوست كه :
« وَ الْمَلائِكَةُ »
پس بدرجهء سيوم شهادت مؤمنان و اهل دانش ياد كرد كه .
« وَ أُولُوا الْعِلْمِ »
. همچنين در ثنا و درود مصطفى ( ص ) نخست خود ابتدا كرد آن گه خبر داد از درود فريشتگان آنكه بسومين رتبت مؤمنان را گفت : «
صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً
» ، تا بدانيد و در يابيد قدر و جاه مصطفى بنزديك خداوند اعلى ، و ازين عجبتر كه حقّ جلّ جلاله خطاب با بندگان در ذكر خود اين كرد كه :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
- مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم ، نگفت تا شما را ده بار ياد كنم ، چون نوبت بذكر و درود مصطفى رسيد خطاب اين بود كه :
« لا يصلّى عليك احد من امّتك الا صلّيت عليه عشرا » .
در خبر است كه :
« ما جلس قوم مجلسا فتفرّقوا عن غير الصلاة علىّ الا تفرّقوا انتن من الجيفة »
- معنى آنست كه هيچ قوم نباشند در هيچ مجلس كه آن مجلس از درود ما خالى كه نه ازيشان گندى بر آيد ناخوشتر از گند مردار . مفهوم خطاب اين خبر آنست كه اگر در آن مجلس ذكر و درود مصطفى رود آن مجلس معطر و معنبر گردد و خوش بوى شود ، مجلسى كه در آن ذكر وى ميرود معطر و خوش بوى مىشود ، پس چگويى دلى كه درو مهر و محبت وى بود ، سرى كه در وى خمار شراب عشق او بود ، جانى كه درو آرزوى ديدار جمال و كمال او بود ، زبانى كه درو ذكر و ثناى او بود ، دولت و كرامت وى را چه پايان بود و نواخت و عطاى او خود چند بود !
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ . . .
- معنى آيت بقول بعضى مفسران آنست كه :
يؤذون اولياء اللَّه ، چنانك جاى ديگر فرمود :
فَلَمَّا آسَفُونا انْتَقَمْنا مِنْهُمْ
يعنى - آسفوا اولياءنا . و
فى الخبر : « مرضت فلم يعدنى عبدى »
، بر اين تأويل معنى آنست كه ايشان كه دوستان خداى را رنجانند و رسول او را رنج نمايند ، اللَّه بر ايشان لعنت كرد هم درين جهان و هم در ان جهان ، و بر وفق اين خبر مصطفى است حكايت از كردگار