20 - النوبة الاولى
( 4 / 116 - 110 )
قوله تعالى :
وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً
و هر كه بدى كند ،
أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ
يا بر خود بيداد كند ،
ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ
آن گه آمرزش خواهد از خداى ،
يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً
( 110 ) خداى را آمرزگار يابد ، و مهربان .
وَ مَنْ يَكْسِبْ إِثْماً
و هر كه بزه كند ،
فَإِنَّما يَكْسِبُهُ عَلى نَفْسِهِ
.
آن بزه بر تن خويش كند ،
وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً ( 111 )
و اللَّه دانا است راست دان هميشهاى .
وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً
و هر كه بدى كند يا بزه ،
ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً
و آن گه آن را به بيگناهى اندازد [ و وى را متّهم كند ] ،
فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً
برگرفت از آن كار دروغى و بيدادى
وَ إِثْماً مُبِيناً ( 112 )
و بزه آشكارا .
وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَ رَحْمَتُهُ
و اگر نه فضل خدا آيد بر تو و مهربانى او ،
لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ
آهنگ كرد گروهى از ايشان كه ترا از راه داد گم كنند ،
وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ
و گم نكنند مگر خويشتن را ،
وَ ما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ
و ترا نگزايند به هيچ چيز « 1 » ،
وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ
و فرو فرستاد خداى بر تو نامه و دانش راست ،
وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ
و در تو آموخت آنچه ندانستى ،
وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً ( 113 )
و فضل خدا بر تو بزرگ بود هميشهاى .
لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ
. نيكى نيست در فراوانى از رازها كه ميكنند ،
إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ
مگر در راز كسى كه كسى را به صدقه فرمايد ،
أَوْ مَعْرُوفٍ
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : به هيچ چيز . )