گفتم - و لو نظرت الى المعشوق الاكبر و گر ديدارت بر ديدار دوست مهين آمدى خود چون بودى ؟ قال - فزعق زعقة و مات - نعرهء بزد و جان نثار اين سخن كرد . آرى چون عشق درست بود بلا برنگ نعمت شود . دولتى بزرگ است اين ، جمال معشوق ترا به خود راه دهد تا در مشاهدهء وى همه قهرى بلطف بر گيرى ، و لكن :
زان مىنرسد بنزد تو هيچ خسى * در خوردن غمهاى تو مردى بايد !
النوبة الاولى
- قوله تعالى :
إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ
- صفا و مروه از نشانهاى ملت اللَّه است ،
فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ
هر كه قصد و آهنگ خانه كند
أَوِ اعْتَمَرَ
يا به زيارت خانه شود ،
فَلا جُناحَ عَلَيْهِ
برو تنگى نيست ،
أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما
كه طواف كند ميان آن هر دو ،
وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً
و هر كه از طوع و خواست دل خويش كارى كند
فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ
اللَّه سپاس دارست و پاداش ده بكردار خلق ، دانا
إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ
- ايشان كه پنهان ميدارند
ما أَنْزَلْنا
آنچه ما فرو فرستاديم
مِنَ الْبَيِّناتِ
از پيغامهاى روشن و نشانهاى پيدا
وَ الْهُدى
و راه نمونى ،
مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ
پس آنك ما آن را پيدا كرديم مردمان را ،
فِي الْكِتابِ
در نامهء خويش
أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ
ايشان آنند كه اللَّه لعنت مىكند بريشان
وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ
و بايشان ميرسد لعنت لعنت گران .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا
- مگر اينان كه توبت كردند ،
وَ أَصْلَحُوا
و تباه كرده راست كردند ،
وَ بَيَّنُوا
و پنهان كرده پيدا كردند ،
فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ
ايشان آنند كه ازيشان توبه پذيرم ،
وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
و منم خداوند توبه