وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ
- و ناچار شما را بيازمائيم
بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ
به چيزى از بيم و گرسنگى
وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ
و به كاستن ازين مالها
وَ الْأَنْفُسِ
و تنها
وَ الثَّمَراتِ
و ميوهها
وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ
و شاد كن شكيبايان را بر فرمان بردارى من .
الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ
- آن صابران كه چون بايشان رسد رسيدنى كه ايشان را دشوار آيد ،
قالُوا
گويند
إِنَّا لِلَّهِ
ما آن خداوند خويشيم
وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
و ما با او شدنىايم و با وى گشتنى .
أُولئِكَ
ايشان آنند
عَلَيْهِمْ
كه بريشانست
صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ
درودها از خداوند ايشان
وَ رَحْمَةٌ
و بخشايش او بريشان
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
و ايشانند كه راست راهانند .
النوبة الثانية
- قوله تعالى - :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ . . .
- مصطفى گفت در تفسير اين آيت - يقول اللَّه عز و جل - اذكرونى يا معشر العباد بطاعتى اذكركم بمغفرتى - اللَّه ميگويد عزّ جلاله - رهيكان من : مرا طاعت دار باشيد و بندگى كنيد تا شما را بيامرزم . از اينجا گفت مصطفى ص - هر كه خداى را عز و جل طاعت دارد و بندگى كند ، و فرمانهاى وى را پيش شود ، از جمله ذاكرانست ، اگر چه نماز نوافل و روزهء تطوع و تلاوت قرآن كمتر كند . و هر كه نافرمان شود و طاعت ندارد از جملهء فراموش كارانست ، اگر چه نماز بسيار كند و روزه دارد و قرآن خواند ، پس حقيقت ذكر طاعت داريست و حسن كردار ، نه آراستن سخن و مجرد گفتار . مفسران در تفسير اين آيت همين معنى گفتهاند در لفظهاى مختلف ، باتفاق معانى
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
مرا ياد داريد و ياد كنيد بآزادى كردن نيكو و پرستش پاك ، تا ياد كنم شما را بپاداش نيكو ، و افزونى نعمت . مرا ياد كنيد در سراى محنت به زبان فاقت ، از سر ذلّت ، بصدق