ستاره شناسان ، از سال 1995 تاكنون حدود هشتصد سياره فراخورشيدى ، سياره هايى كه در مدار يك ستاره به غير از خورشيد به دور زمين مى چرخند ، كشف شده است . اما هيچ يك از اين سياره ها خصوصياتى مشابه زمين نداشتند . همه اين سياره ها يا سياره هاى بزرگ متشكل از گاز بودند و يا سياره هاى سنگى كه به خورشيد خود بيش از حد نزديك و در پى دماى بالا غير قابل زندگى هستند . مسئله حائز اهميت براى ستاره شناسان اين بوده است كه سياره اى كشف كنند كه فاصله آن با زمين زياد نباشد و در عين حال در « فاصله طلايى » با خورشيد خود قرار داشته باشد ، منطقه اى كه دماى آن براى زندگى مناسب و امكان مايع ماندن آب در آن وجود داشته باشد . پژوهشگران در اين روند با استفاده از فناورى دسته بندى بيش از 6 هزار مورد اطلاعات خام و گزينش موردى ، ستاره تائوستى و پنج سياره آن را كشف كردند . « سيتو ووگت » يك ستاره شناس كهنه كار و متخصص در كشف سياره هاى فراخورشيدى دربيانيه خبرى كه دانشگاه هرتفوردشاير انگليس آن را منتشر كرد در اين باره گفت : « كشف ستاره تائوستى و سياره قابل حيات آن با توجه به اين ديدگاه صورت گرفت كه هر ستاره اى سياراتى دارد و كهكشان احتمالًا ميزبان تعداد بسيارى از سيارات قابل حيات در اندازه زمين است . » به گزارش خبرگزارى فرانسه ، ستاره شناسان اروپايى هم در ماه اكتوبر از كشف سياره اى در اندازه زمين در فاصله چهار اعشاريه سه دهم سال نورى خبر دادند ، اما اين سياره در فاصله طلايى با ستاره اش قرار نداشت و حيات در آن غير ممكن بود .
عجايب ومطالب (فارسى) — صفحة 337
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٣٣٧